مىكند . و به شرط آن‌كه ازدواج آن زن بالفعل جايز باشد - نه مثل زن شوهردار و صاحب عدّه - و به شرط آن‌كه احتمال پيدا شدن توافق بر ازدواج را بدهد - نه آن‌كه بداند كه آن زن خواستگارى او را رد مىكند - و احتياط ( مستحب ) آن است كه به صورت و دست‌ها تا مچ و مو و نيكويىهاى او اكتفا نمايد اگر چه اقوى آن است كه به مُچ‌ها بلكه و بقيهء جسد - غير از عورت - تعدّى شود و احتياط ( مستحب ) آن است كه از پشت لباس نازك باشد ، چنان كه احتياط ( واجب ) - اگر اقوى نباشد - آن است كه به موردى كه قصد دارد با خصوص زنى كه نگاه مىكند ازدواج نمايد ، اكتفا شود پس اين حكم ( جواز نگاه ) شامل موردى كه به طور مطلق قصد ازدواج دارد و با اين آزمايش و نگاه در صدد تعيين زوجه است نمىشود . و تكرار نگاه كردن - در صورتى كه اطلاع بر او در نگاه اول حاصل نشده باشد - جايز است . مسأله 29 - اقوى آن است كه شنيدن صداى زن بيگانه مادامىكه تلذذ و ريبه نباشد جايز است . و همچنين براى زن جايز است كه صدايش را به مردان بيگانه بشنواند ، در صورتى كه ترس فتنه نباشد ؛ اگر چه احتياط ( مستحب ) در غير مقام ضرورت ، ترك آن است خصوصاً اگر زن جوان باشد . و عده‌اى ، شنيدن و شنواندن را حرام دانسته‌اند و اين قول ضعيف است ، البته بر زن حرام است كه با مردان با كيفيت مهيج صحبت كند ؛ به اينكه به نازكى سخن بگويد و در كلام نرمى كند و صدايش را زيبا نمايد ؛ تا آن‌كه كسى كه در قلبش مرض هست ، طمع كند . عقد ازدواج و احكام آن ازدواج بر دو قسم است : دائم و منقطع . و هر كدام از اين‌ها محتاج عقدى است كه داراى ايجاب و قبول لفظى باشند كه بر انشاى معناى مقصود و انشاى رضايت به آن به طورى كه در نزد اهل محاوره معتبر است ، دلالت نمايند ؛ پس نه مجرد رضايت قلبى دو طرف و نه معاطاتى كه در غالب معاملات جريان دارد و نه نوشتن آن‌ها كفايت نمىكند و همچنين - در غير شخص لال - اشاره‌اى كه اين معنى را برساند ، كفايت نمىكند . و احتياط لازم آن است كه ايجاب و قبول به لفظ عربى باشند پس غير از عربى ، از لغت‌هاى ديگر